Als je op deze blog hebt geklikt dan loop je waarschijnlijk net als ik de laatste dagen met een naar gevoel in je buik. Na alle spanning rondom het Corona virus, lijkt het nieuws en de beelden rondom de dood van George Floyd in Amerika nog extra bij me binnen te komen. Daarbovenop de beelden van de demonstraties en protesten vol emotie in de verschillende steden over de hele wereld en de demonstraties in Amsterdam, Den Haag en Utrecht.

Ook alle discussies die uitgebreid – al dan niet op de een goede manier- besproken worden in de media gaan mij niet in de koude kleren zitten. Ik zit te kijken, te lezen en ik voer discussies terwijl de bal in mijn maag steeds harder wordt. Ik voel me onmachtig en boos om zoveel  onrechtvaardigheid in de wereld ten opzichte van zoveel mensen die als “anders” worden gezien dan zijn dan de norm. Die hun mond moeten houden en hun emoties weg moeten drukken. Niet alleen ver weg, ook hier. De demonstratie die ging om de wanhopige kreet van de zwarte Nederlander om gehoord en gezien te worden is ook nu weer genegeerd en verwaterd door virus regels en bestuurdersvraagstukken.

Ik moet iets doen

Wat me vooral onrustig maakt is het passief toekijken. Het vreet me op. De vraag” Hoe kan ik bijdragen aan verandering”? Ik was niet op de Dam maar ik kan me zo voorstellen dat heel veel mensen daar ook dat gevoel hadden…dat zij ook die harde bal in hun buik voelde en in actie wilden komen. Niet wetende wat een golf van verontwaardiging en discussie dat in gang zou zetten om Corona redenen – terecht of niet- en dat het bijna de kop van Femke Halsema zou gaan kosten. Juist degene die zij nodig hebben in deze strijd.

Altijd slechte timing voor anti-racisme demonstraties

Maar hun stemmen moeten worden gehoord. Ik zoek medestanders om een geluid te laten horen en ongelijkheid bespreekbaar te maken. Want wees eerlijk, steeds als er een anti-racisme demonstratie is, gaat het over de slechte timing ervan.  Net zoals de demonstratie asociaal werd gevonden in Corona tijd wordt in December de Anti-Zwarte Pieten demonstratie asociaal genoemd vanwege het kinderfeest. Is er wel eens een goede tijd volgens de massa? De timing lijkt nooit goed. Ik begin steeds meer te realiseren dat dit niet is vanwege Sinterklaas of vanwege corona maar simpelweg omdat de onderliggende boodschap luidt: “Houd je mond en schik je naar hoe het is. We hebben geen tijd en geen zin in jouw zorgen en hartenkreten”

” Jullie moeten je emoties maar een beetje inhouden en dingen netjes vragen en goed regelen”. Ondertussen komt het ene na het andere onderzoek met de conclusie dat discriminatie op de arbeidsmarkt, de huizenmarkt, in het onderwijs, bij politie en bij justitie een feit is.  Bewust of onbewust. Maar als slachtoffer van discriminatie mag je daar geen emotie over tonen. Ook niet in een vreedzame demonstratie- want dat is nu niet handig in Corona tijd. Een Surinaamse vriend van me vertelde dat hij moe is van het lief en aardig zijn. Het maakt geen verschil in het gehoord worden. Dat hij het ook wel eens wilt uitschreeuwen. Misschien dat dat helpt.

Veel kritiek op de demonstratie dus ondanks dat deze verder vreedzaam verliep. Dat er dezelfde dag honderden (witte) Utrecht supporters op de been waren op een parkeerplaats om afscheid te nemen van Jacky Vermeulen en ook geen 1,5 m afstand namen, daar heeft niemand het over gehad. ook de berichtgeving was een stuk positiever: ” indrukwekkend afscheid” werd er geschreven.

gelijke behandeling?

Bondgenoot zijn

Zwarte mensen wordt regelmatig de mond gesnoerd, minder serieus genomen of in de slachtofferrol geduwd. Het is dus juist aan witte mensen om bondgenoten te worden- dat we hen bijstaan in het verspreiden van de boodschap. Ons ook uitspreken. Racisme is geen probleem van iedereen die niet wit is, maar van ons allemaal. Wij moeten de boodschap laten leven en ons uitspreken tegen ongelijkheid en racisme. In onze vrienden kring, bij onze familie op school en op het werk. Juist na alle gebeurtenissen in de U.S en op de Dam kan je het onderwerp goed aanzwengelen. Ik kan je niet beloven dat je bal in de buik ermee weggaat, maar je gebruikt in ieder geval je onvrede om een verschil te maken.

Lees in mijn volgende blog hoe je in je eigen kring je uitspreekt tegen racisme en hoe je het onderwerp kunt aanzwengelen zonder direct in een familie vete terecht te komen.